Bir Başkadır İkinci Sezon Üzerine

Altı yıl... Bir dizinin iki sezonu arasına altı yıl girmesi pek görülmüş şey değil. İkinci sezonun geleceğini duyduğumda sevindim mi, tedirgin mi oldum, bilmiyorum. Araya bu kadar zaman giren devam projelerinin çoğu, ilk halinin gölgesinde ezilir; biz de ekran karşısında “keşke bıraksalardı” diye söylenir dururuz. Etmez miyiz?

Dört bölümü bitirdiğimde içim rahatladı. Bekleyiş boşa değilmiş.

İlk sezonu hatırlayın: o dizi bu ülkenin hangi yarası varsa hepsine birden dokunmak istiyordu. Her bölüm bir panorama denemesiydi; etkileyiciydi etkileyici olmasına, ama yer yer insanı nefessiz bırakıyordu. İkinci sezon bu kaygıdan uzaklaşmış. Odağını daraltmış, daha somut konulara dönmüş. Mekân kullanımı da buna eşlik ediyor; daha az mekân, daha yoğun sahneler. Dizi artık her yere bakmıyor, baktığı yere uzun uzun bakıyor. Aslına bakarsanız bu sezonu ilk sezondan daha çok sevmemin nedeni de bu olabilir.

Karakterlerin bir bölümü ilk sezondan tanıdıklarımız. Ama asıl isabet, yeni girenlerde. Yeni karakterler dizinin günümüzün en can alıcı konularına dokunmasına olanak sağlamış. Bir örnek vereyim: YouTube’da 457 abonesi olan bir imam, bir sabah evinden alınacağı endişesiyle yaşıyor. 457 abone... Kim bilir, belki sizin aile WhatsApp grubunuz daha kalabalıktır. Oysa korkunun abone sayısına bakmadığını, bu kadarcık bir görünürlüğün bile insanın uykusunu kaçırmaya yettiğini görüyoruz. Endişesinin boşa olmadığını da. Fazlasını anlatmayayım; o sahneler ekranda izlenmeli.

Yeni karakterler arasında en çok Muzaffer’i sevdim. Mimikleri, tarzı, her hali çok iyi yazılmış; oynayan da karakteri çok doğru yorumlamış. Sonra ikisinin aynı kişi olduğunu fark ediyorsunuz: Başkomiser Muzaffer’i, dizinin yazarı ve yönetmeni Berkun Oya’nın kendisi canlandırıyor. Kendi yazdığı karakteri bu kadar doğru oynaması belki şaşırtıcı değil. Ama dizinin aklımda kalacak yüzlerinden biri olduğu kesin.

Eleştirilerim yok mu? Var elbette. Meryem’in Peri ile konuşmaları bu sezon bana fazla didaktik geldi. Ezilmiş, susturulmuş bir kadının ağzından çıkan cümlelerin bu kadar doğru, bu kadar yerli yerinde olması karakterin inandırıcılığını azaltıyor; bir süre sonra Meryem’i değil, senaryoyu dinlediğinizi hissediyorsunuz. Oysa Meryem’i Meryem yapan, söyleyemedikleriydi. Bir de müzik meselesi var. İlk sezonu izleyenler bilir; o müzikler kulaktan kolay kolay gitmezdi. Bu sezonda o etkinin karşılığı yok. Buna karşılık kamera kullanımı çok iyi; bazı sahnelerde kadrajın kendisi, diyalogdan fazlasını anlatıyor.

Dört bölüm az mı? Değil. Bu hikâye on dört bölümde anlatılsaydı, anlattığına ek bir şey katmayacaktı; sadece sulandıracaktı. Berkun Oya’nın söyleyeceği kadar söyleyip susması, bence bu sezonun en zarif taraflarından biri.

Bu arada fark ettim: bu blogda Netflix hakkında yazmadığım şey neredeyse kalmamış — Hakan: Muhafız’dan Masum’a, House of Cards’tan platform ekonomisine kadar. Oysa Bir Başkadır hakkında tek satır yazmamışım. Neden, bilmiyorum. Belki de herkesin konuştuğu bir şey hakkında söze girecek yer bulamamışımdır. Velhasıl bu yazı, altı yıl gecikmiş bir borcun ödemesi sayılsın.

İlk sezonu sevdiyseniz gönül rahatlığıyla başlayın; bekleyiş boşa değilmiş. Sevmediyseniz de bir şans verin derim — bu sezon başka bir dizi gibi. Dört bölüm, bir hafta sonunuzu bile almaz